در دیاری که در ان نیست کسی یار کسی: 

کاش یا رب که نیفتد به کسی کار کسی 

دانی که کدامین شب و روز است که عاشق 

خشنود دلی دارد و خوشبوی مشامی 

شامی که شمال آورد از دوست نسیمی 

صبحی که صبا آورد از یار پیامی 

من و انکار شراب این چه حکایت باشد

غالبا این قدرم عقل و کفایت باشد

تا بغایت ره میخانه نمی دانستم

ورنه مستوری ما تا به چه غایت باشد

زاهد و عجب و نماز و من و مستی و نیاز

تا تو را خود ز میان با که عنایت باشد

زاهد ار راه برندی نبرد معذورست

عشق کاریست که موقوف هدایت باشد

من که شبها ره تقوی زده ام با دف و چنگ

این زمان سر بره آرم چه حکایت باشد

بنده پیرمغانم که زجهلم برهاند

پیر ما هرچه کند عین عنایت باشد

دوش ازین غصه نخفتم که رفیقی می گفت

حافظ ار مست بود جای شکایت باشد

ازکجا بگویم؟! 

میخواستم از هجران بگم؛

دیدم تو که هر لحظه بامنی! 

گفتم از دوری بگم؛

دیدم نه! تو که در سراسر وجودمی! 

خواستم از دلتنگی بگم؛

دیدم نه! تو که خود دل و جان منی! 

گفتم از زیبائیت بگم؛

دیدم نه! زبانم قادر به وصف اینهمه زیبائی نیست! 

گفتم از کوتاهی عمر بگم؛

دیدم نه! تو که بقدر عمرآفرینش بمن عمر دادی! 

خواستم از درازی عمر بگم؛

دیدم نه! با تو یک لحظه است! 

گفتم از هوا بگم؛

دیدم نه! توخودِ نفسی! 

خواستم از حرارت خورشید بگم،

دیدم نه! از حرارت تو کمتره!  

گفتم از باغها و بوستانهابگم؛

دیدم نه! تمام گلها وگلستانها در وجود تو! 

گفتم از بوی خوش بگم،

دیدم نه! مشام دلم جز بوی تو نمیشنوه! 

گفتم از زلالی آب بگم،

دیدم نه! چشمه وجود تو زلالترین آب حیاته! 

گفتم از شبهای پرستاره بگم؛

دیدم نه! آسمان چشمم از تو ستاره بارونه! 

گفتم از غم بگم؛

دیدم نه! با تو غمی نمیبینم!  

گفتم شادی رو میتونه آدم نشون بده؛

دیدم نه! شادی عشق تو را نمیتونم نشون بدم! 

و...

ولی خوشحالم آنچه را که میخواستم بگم تو خود میدانی! 

بحسن و خلق و وفا کس به یار ما نرسد 

ترا دراین سخن انکار کار ما نرسد 

هزار نقش برآید ز کلک صنع و یکی 

به دلپذیری نقش نگار ما نرسد 

جان بی جمال جانان میل جهان ندارد 

 
هر کس که این ندارد حقا که آن ندارد 

در وفای عشق تو مشهور خوبانم چو شمع          شب نشین کوی سربازان و رندانم چو شمع 

رشته  صبرم به مقراض غمت   ببریده  شد          همچنان  در آتش مهر تو سوزانم  چو شمع 

بی جمال عالم آرای تو روزم چون شب است          با کمال عشق تو در عین نقصانم چو شمع 

 برای شنیدن این غزل با صدای استاد موسوی گرمارودی روی شعر کلیک کنید

زان خوبتری که کس خیال تو کند 

یا همچو منی فکر وصال تو کند 

الحق که بر آفرینش خود نازد 

ایزد که تماشای جمال تو کند